Sum - coolthinking.nl

Een dagje All Stars: melancholie van de jeugdherinnering

Een koude novemberdag, ergens op een troosteloos voetbalveldje in Amsterdam. Dit is de locatie waar één van de sleutelscènes van All Stars wordt opgenomen. Het grote kenmerk van een filmset is wachten, maar dat biedt wel de uitgelezen mogelijkheid om met alle betrokkenen de balans van de film op te maken. Een setbezoek.

door Kel Koenen

De nieuwe Nederlandse film van Jean van de Velde gaat over zeven vrienden die al veertien jaar iedere week met elkaar voetballen. Maar met het ouder worden van de spelers en de progressie die hun leven doormaakt, komt er steeds vaker de klad in hun wekelijkse tijdverdrijf. Ook binnen de lijnen van het veld worden de verschillen tussen de zeven personen steeds duidelijker.

All stars - coolthinking.nlSpil van het elftal is Bram, een rol van Danny de Munk. Bram heeft zich opgeworpen als intermediair tussen het elftal en de club. Deze jonge jurist heeft een mooie toekomst, maar is niet gelukkig omdat hij een geheim met zich meedraagt.

Hero (Antonie Kamerling) studeert filosofie, om op die manier wanhopig afstand te nemen van zijn rijke en succesvolle vader. Hij heeft geen interesse in het bedrijf van zijn vader en droomt heimelijk van een carrière als muzikant.

Johnny (Daniël Boissevain) neemt in het elftal een bijzondere plaats in. Hij is een werkloze elektricien, die voor zijn gehandicapte vader zorgt. Zijn vader was ooit de trainer van het elftal, maar raakte door een hersenbloeding verlamd.

Dan is er nog Mark (Peter Paul Muller), wiens vriendin zwanger is, maar Mark twijfelt of hij al klaar is voor de rol van vader.

Keeper Willem (Thomas Acda) is alleen gelukkig als hij tussen de palen staat. Hij heeft een slecht draaiend tuincentrum en ook zijn huwelijk dreigt op de klippen te lopen.

Paul (Raymi Sambo) leeft in een droomwereld. Hij zal niet rusten voordat hij een bekende Nederlander is en wordt omringd door mooie vrouwen.

Peter (Kasper van Kooten) ten slotte, is de vaste invaller van het elftal. Hij heeft er nooit helemaal bij gehoord, omdat hij destijds twaalf maanden later bij het elftal kwam. Eigenlijk weet geen van de andere jongens precies wat hij doet. Wanneer Bram erachter komt dat het elftal in de huidige samenstelling bijna de vijfhonderdste wedstrijd moet spelen, lijkt iedereen gemotiveerd om de historische jubileumpartij mee te maken. Toch dreigt alles nog mis te gaan. In de dagen voor en tijdens de wedstrijd leren de vrienden in een explosie van emoties elkaar, de waarde van vriendschap en vooral zichzelf kennen.

Waterkanonnen
De hele nacht is de regen met bakken uit de hemel komen vallen, aangewakkerd door een snijdende noordenwind. Een groep zeiknatte acteurs en figuranten sjokt over het veld om voor de vierde keer een scène op te nemen waarin de scheidsrechter het veld afkeurt en de wedstrijd aflast. Op dit moment is het droog, maar een aantal waterkanonnen zorgt voor de gewenste plensbui. Om tussen de takes een beetje warm te blijven, wordt er door de acteurs fanatiek gevoetbald. ‘Had je niet kunnen schrijven dat de zon moest schijnen,’ roept Antonie Kamerling naar Mischa Alexander, de scenarioschrijver. Voor Alexander was het niet moeilijk om iets te schrijven over voetbal. ‘Ik herken het gewoon uit mijn eigen leven. Je begint met voetballen als je een jaar of tien bent en gaandeweg wordt het steeds minder belangrijk. Over de eerste versie heb ik drie maanden gedaan. Toen heeft Jean ernaar gekeken en we hebben samen de definitieve versie gemaakt.’

Jean is Jean van de Velde, Nederlands meest succesvolle scenarioschrijver, maar ook actief als regisseur. Zijn laatste publieksfilm De kleine blonde dood won onder meer het Gouden Kalf voor beste Nederlandse film van 1993. Inmiddels zijn de opnamen op het voetbalveld afgerond en verplaatsen cast en crew zich naar een studio op het terrein van de Westergasfabriek in de hoofdstad.

Tijdens de lunch in de cateringbus heeft Van de Velde even tijd voor een gesprek. ‘All Stars,’ zegt hij bedachtzaam, ‘wordt gewoon een leuke, pretentieloze film. Als het goed is, staat hij garant voor twee uur vaart, met de juiste dosis ontroering.’ De filmset van All Stars heeft veel vertegenwoordigers van de media mogen begroeten. Zelfs een camerateam van Studio Sport en Sport7 kwam kijken, vanwege het centrale thema: voetbal.

Maar, benadrukt Van de Velde, het is zeker géén voetbalfilm. ‘De hoofdrolspelers willen graag dat alles weer wordt zoals het vroeger was. Je woonde nog thuis, door de week ging je naar school en in het weekeinde moest je voetballen. Na verloop van de jaren maakt je leven progressie door, waardoor alles anders wordt. Pure melancholie.’ Hoe hij de film moet typeren, weet Van de Velde niet. ‘Het is ook geen drama of coming to age. Noem het maar een mozaïek met een donker randje. Maar de hoofdfunctie van film blijft vermaak, althans dat vind ik. Er bestaat daar veel weerstand tegen, maar ik verschuil me gewoon achter Francois Truffauts’ woorden: de enige zonde bij film is het publiek vervelen.’ Terwijl hij de laatste hap van zijn gebakken zalm neemt, komt iemand de regisseur halen om de opnames van die middag door te nemen.

In de cateringbus op de set overziet producent Rolf Koot als een veldheer zijn voetvolk. Voor Koot is All Stars zijn eerste film als zelfstandig producent. Na ervaring te hebben opgedaan bij bijna alle ‘grote’ producenten, vond hij het tijd voor een eigen project. Die stap was niet moeilijk. ‘Ik las het script en was ervan overtuigd dat het een leuke film kon worden.’ Om het budget rond te krijgen, moest hij wel naar het – veel bekritiseerde – Productiefonds toestappen. Na enkele aanpassingen van het scenario kende het Fonds zijn productie alsnog subsidie toe.

Over de, door Theo van Gogh en Pim de la Parra aangezwengelde, discussie over het fonds, wil hij niet veel kwijt. ‘Ik denk dat er wel een meer ideaal systeem zou bestaan, maar wie ben ik? Voor All Stars heb ik de gevraagde subsidie gekregen, dus ben ik wel tevreden.’

Twee van de drie hoofdrollen in All Stars worden vertolkt door jeune premiers Antonie Kamerling en Daniël Boissevain. Voor de derde is Danny de Munk gecast. Een logische keuze? Koot: ‘Die drie namen stonden min of meer vast. Jean heeft met Antonie gewerkt in De kleine blonde dood en ik met Daniel in Angie. Wij wilden allebei hen er graag bij hebben. Met name de rol van Bram is absoluut niet vergelijkbaar met Danny de Munk, dat maakt het juist zo anders.’

De acteur, die in een ander hoekje van de bus zit te wachten tot hij aan de beurt is, beaamt dit. ‘Het is leuk om weer terug te zijn,’ zegt De Munk over de entourage van de set. ‘Bij mijn laatste bioscoopfilm Op hoop van zegen, was ik zestien en bij Ciske de Rat nog echt een kind, daar herinner ik me maar weinig van. Ik was voor deze film eerst gecast voor een andere rol, maar dat deed me teveel aan vroeger denken. Bram is iets heel anders. De Munk als jurist, kun je nagaan. Leuke uitdaging toch?’

Ook voor Antonie Kamerling is dat één van de redenen om te acteren. Hoewel hij nu wel duidelijke verschillen ziet met zijn debuut in De kleine blonde dood. ‘Ik had toen veel meer sturing nodig van de regisseur. Dat is nu minder, ik denk dat ik wel ben gegroeid als acteur.’

Het gegeven van All Stars is hem niet onbekend. ‘Dat voetballen in een team heeft iedereen toch wel gedaan? Ik wel in ieder geval.’ Dan kraakt de intercom van de regie-assistent en worden de acteurs met zachte drang naar de set gestuurd.

Het is tijd voor een opname.
 

Sum - coolthinking.nl

Dit artikel verscheen eerder in Sum 01 – maart 1997

 



Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *