IQ

De cirkel is rond

Jamie Lee Curtis begon haar filmcarrière in 1978 in de horrorklassieker Halloween van regisseur John Carpenter. Twintig jaar later kruipt ze opnieuw in de huid van Laurie Strode in Halloween: H20. Tijden zijn veranderd en de ‘scream-queen’ van toen is een veelzijdige actrice geworden. Maar haar interesse is breder dan de filmwereld alleen en ze zoekt een nieuwe uitdaging.

door Kel Koenen

Jamie Lee Curtis - coolthinking.nl

‘Ik weet niet of ik genoeg talent heb om door te gaan als karikatuur van mezelf’


‘Interesse om te spelen in Halloween 6? Zou ik zo doen, maar wel op twee voorwaarden. Ten eerste dat John Carpenter opnieuw tekent voor de regie en ten tweede dat ik er vijf miljoen dollar voor krijg,’ vertelde Jamie Lee Curtis in een interview bij de premiere van True Lies.

Bijna vijf jaar later ontvangt Curtis de pers in een hotel in Beverly Hills om te praten over haar nieuwste film Halloween: H20. Met betrekking tot de eerder gestelde voorwaarden zijn er twee dingen veranderd. Niet John Carpenter deed de regie, want hij had andere verplichtingen. En de actrice kon vijf jaar geleden niet weten dat de salarissen in Hollywood overeenkomsten vertonen met een bijna loodrecht stijgende lijn. Dus haar tweede voorwaarde over het honorarium van vijf miljoen dollar, destijds genoemd als barriere, kon makkelijk worden voldaan. Een salaris van vijf miljoen voor een film gaat tegenwoordig door voor modaal. En dat kan van Jamie Lee Curtis zeker niet worden gezegd. De actrice, die in november 40 jaar wordt, lanceerde twintig jaar geleden met de personage Laurie Strode haar filmcarriere in John Carpenters’ Halloween. Als babysitter Strode overleefde ze ternauwernood de vele aanvallen van de gemaskerde moordenaar Michael Myers, en zette de toon voor de bloederige horrorfilms-cycli van begin jaren tachtig. Halloween was een enorme hit, de film kostte rond de tweehonderdduizend dollar en bracht tegen de honderd miljoen op. Het was jarenlang de meest succesvolle onafhankelijk-geproduceerde film, todat The English Patient hem vorig jaar van die troon stootte. De actrice speelde nog wel in Halloween 2, maar voor haar was het enige positieve aan dit vervolg de vertigvoudiging van salaris. Kreeg Jamie Lee Curtis voor Halloween acht duizend dollar, voor deel twee kreeg ze honderdduizend dollar op haar rekening gestort. En nu, na de verschijning van Halloween: H20, wordt er helemaal niet meer over de delen 2 tot en met 5 gepraat. De actrice is er uitgesproken in. ‘Voor mij is Halloween: H20 het enige logische vervolg op deel een uit 1978. De andere delen kennen dezelfde personages, maar behoren niet tot dezelfde cyclus.’ Terwijl John Carpenter niet in staat was om H20 te regisseren, een aanvankelijke eis van Curtis. ‘Hij heeft ons zijn zegen gegeven, daar heb ik uiteindelijk maar genoegen mee genomen,’ lacht ze ontspannen.

Halloween H20 werd geregisseerd door Steve Miner en hij heeft degelijk werk verricht. Het is twintig jaar later en Laurie Strode is hoofdonderwijzer van een prive-school. Samen met haar 17-jarige zoon leeft ze in angst en teruggetrokken, is gescheiden van haar man en heeft een alcoholprobleem. Wanneer de feestdag Halloween (Allerheiligen) nadert, weet haar nemisis van twintig jaar eerder uit de inrichting te breken en gaat op zoek naar Laurie. Maar deze keer slaat ze niet op de vlucht, maar kiest voor de confrontatie met haar kwelgeest.

Jamie Lee Curtis had dit keer een grote vinger in de pap bij de pre-productie van de film. En met name bij de interpretatie van haar personage. ‘Wanneer Laurie Strode de rest van haar leven blijvend had moeten vluchten, was ze binnenkort dood geweest. Dan had ze met haar dronken kop een ongeluk veroorzaakt of zoiets. Ze moest gewoon de knop omzetten en uiteindelijk achter haar demon aangaan. Een kwestie van het recht in eigen hand nemen.’

De ontwikkeling van haar rol was voor Curtis van groot belang. ‘Het enige dat ik belangrijk vond, het klinkt een beetje zwaar op de hand voor een horrorfilm, was mijn verantwoordelijkheid voor het personage. Ik wilde haar een diepere bodem meegeven, al dat onheil dat deze vrouw heeft meegemaakt, komt niet zonder veel pijn.Haar ziel werd twintig jaar geleden gestolen door haar halfbroer. Vanaf het begin af aan hebben we er ook zo over gesproken.’ Maar het doen van deze rol en het maken van de film had voor haar ook nog een andere betekenis.

‘Het was de manier om een generatie filmliefhebbers te danken. Er bestaat geen twijfel over, alles wat ik heb gedaan is terug te voeren naar die eerste film van John Carpenter. Dit is letterlijk mijn manier om mijn hoed af te nemen, een buiging te maken en iedereen bedanken voor mijn carrière. Mille grazie.’

 

‘Ik zag er niets in om Halloween: H20 te maken, twintig jaar na de originele Halloween , met als enig oogmerk om er zoveel mogelijk geld aan te verdienen.’ Een zienswijze die aanvankelijk niet iedereen onderstreepte. ‘Dat was mijn idee, maar de schrijvers waren aanvankelijk wat huiverig. Maar Kevin Williamson was het met me eens en zo ontstond het verhaal. Maar de ontwikkeling van Laurie Strode in deze film kwam uit mijn koker.’

Williamson wordt door zijn successcenarios voor films als Scream, I know what you did last summer en de door hem ontwikkelde televisiehit Dawson’s Creek (nog niet in Nederland te zien, KK) gezien als DE autoriteit op het gebied van de nieuwe lichting horrorfilms. Bovendien heeft hij altijd een zwak gehad voor Jamie Lee Curtis. ‘Ze weet dat ik alles voor haar doe,’ vertelde hij de Boston Globe. ‘Ten eerste is ze een goede actrice, maar bovenal blijft ze de Scream Queen. Diegene die met Halloween de standaard zette.’ Contractuele verplichtingen verhoedden hem van officieel genoemd te worden als scenarioschrijver, maar alle betrokkenen noemen zijn naam terloops. Enigszins overbodig, want de details in het scenario verraden wel degelijk zijn invloed. Daarnaast wordt hij genoemd als producent voor H20. De vleiende woorden van Williamson maken Curtis enigszins onzeker. ‘Ik ben wel gevleid, maar heb nog nooit een goede manier gevonden om met dergelijke aandacht goed om te gaan. Of het nu van hem komt, of van devote fans. Het is enigszins onwerkelijk, want het maakt zo’n inbreuk op je persoonlijke leven.’ Prive is ze vooral moeder en echtgenoot. Bijna dertien jaar is Curtis al getrouwd met Christopher Guest, die achter de schermen van de filmindustrie werkt. Het echtpaar heeft twee kinderen, Annie (11) en Tom (2) en probeert hun kinderen in alle rust op te voeden. Aanvankelijk had haar man grote bezwaren bij het beroep van Jamie Lee. ‘Ieder goed huwelijk of relatie is een kwestie van geven en nemen. Over de jaren heen is mijn echtgenoot wel aan een en ander gewend geraakt. Maar hij heeft een hekel aan dit gedeelte van mijn werk. Hij vindt het geen prettig idee dat ik de hele dag met journalisten zit te praten over ons leven. Tegenwoordig betrek ik hem er ook niet meer bij, terwijl ik het vroeger jammer vond dat hij zich er niet voor intereseerde. Maar tegenwoordig begrijp ik het en respecteer zijn keuze.’

Niettemin is haar familieleven het belangrijkste. ‘Is er iets anders dan familie? Dat is toch het enige? Ik stond laatst met onze woonkamer in het tijdschrift LA Style, voor de promotie van mijn nieuwe kinderboek, maar toch. Aan de ene kant vind ik het leuk dat mensen weten hoe wij wonen, aan de andere kant is het een hele grote inbreuk op je privacy. Maar ik heb er zelf voor gekozen en in dit vak kan je alleen overleven als je weet hoe je het vak moet benaderen. Ik trek de grens en bepaal wat er gebeurt. Dat is iets dat van mijn moeder heb meegekregen.’

Dat is een goede leerschool geweest, want Jamie Lee Curtis is een nazaat van regelrechte Hollywood-royalty: dochter van acteur Tony Curtis en actrice Janet Leigh. Toen ze vier jaar was, scheidden haar ouders en groeide ze verder op bij haar moeder. ‘Mijn moeder hield de pers en publiciteit altijd op afstand en wilde me een beschermd leven geven. Terugkijkend erken ik haar manier en professionalisme, maar ik heb me lange tijd ervoor geschaamd. Maar na verloop van tijd maakt een piepende deur steeds minder lawaai en de persoon die nooit interviews geeft, komt met haar foto op de cover van een tijdschrift, wanneer ze opeens wel toestemming geeft voor een interview. Begrijp je? Wanneer je het zelf in de hand houdt en altijd nee zegt, creëer je een bepaalde mystiek om je eigen persoon. Een soort interesse.’

 

Na een aantal kleine rolletjes in televisie-series als Columbo en Operation Petticoat in de jaren zeventig wil Jamie Lee Curtis wel verder met acteren. Maar een echte opleiding daarvoor heeft ze nooit gevolgd. ‘Ik ben naar talloze cursussen geweest, maar daar vond ik nooit wat ik zocht. Tijdens een van die lessen moest ik een scène doen, waarvoor ik een Engels accent nodig had. Nou, dat kon ik niet goed en deed maar wat. Ik ben geen klassiek geschoolde actrice en had nog nooit van accenten of stemtechnieken gehoord. Dit was een workshop, dit was de plek waar je in het verdomde diepe werd gegooid om wat te leren. Maar het enige dat ze konden zeggen was dat mijn accent niet helemaal klopte. Jezus, daar ben ik dus niet meer teruggegaan. Uiteindelijk kwam ik in een klas van Alan Rich terecht en hij was een goede leraar. Hij vond dat ik geen acteerlessen meer nodig had, maar vooral ervaring. Ik moest ervaring opdoen, niet als actrice, maar vooral levenservaring. Pas dan ben in staat om bepaalde keuzes te motiveren.’ Na de hoofdrol in Halloween speelt de actrice nog in een stuk of vijf andere horrorfilms, wanneer ze haar spectrum wil verbreden. ‘Ik had geen hekel gekregen aan het genre, maar was wel bang om voortaan alleen maar dergelijke rollen te spelen.’ In Trading Places naast Dan Aykroyd en Eddie Murphy laat ze zien in staat te zijn ook komedie aan te kunnen. Maar eigenlijk is de lange actrice inzetbaar in alle filmgenres, van horror naar komedie en drama tot thrillers. Tijdens haar twintig jarige filmcarrieres groeit ze uit tot een zelfverzekerde leading-lady, die boven alles heel gewoon blijft. Ze vindt zich zelf zeker geen verwende, en dus ontevreden ster. ‘Volgens mij ben ik heel makkelijk op een filmset. Ik ben altijd vrij ontspannen en hou ervan om grappen te maken. Ik vraag zeker niet om speciale aandacht, dat. niemand me mag aanspreken of naar me kijken, of dat ze me alleen maar bij de naam van het personage mogen noemen. Of dat ik alleen maar handgeplukte vruchten uit Florida wil eten. Aan die ongein doe ik niet, ik krijg al voldoende aandacht met de dingen die ik doe. Ik pretendeer ook zeker niet dat mijn acteren een hogere kunstvorm is, want ik geloof simpelweg niet in dergelijke zaken. Ik doe wat ik doe en ben die ik ben.’ Er zijn dus acteurs die passen in haar beschrijving? ‘Ik noem geen namen, maar veroordeel deze collega’s ook niet. Ik vind het weliswaar een idiote houding, maar ben bang dat ze het hebben geleerd tijdens hun opleiding of van het werken met anderen.’

 

Ontspannen, gelukkig en zeker van zichzelf en haar eigen mogelijkheden. Heeft Jamie Lee Curtis dan helemaal geen slechte eigenschappen? Haar lach vult de hotelkamer, wanneer ze bekent soms dwangmatig ordelijk en efficient te zijn. ‘Ik zweer het. Ik ben een pietje precies. Ik heb een lijst in mijn klerenkast hangen om zo de combinatie van diverse ensembles samen te stellen. Zoals vandaag: interviews met buitenlandse journalisten, aan het eind van de dag een persconferentie en daarna de foto’s maken voor diverse bladen. Dus het moest praktisch en kleurig zijn.’ Een enkele nuance brengt ze wel aan. ‘Het is vooral efficient, want heb al genoeg te doen. Een familie neemt veel tijd in beslag en op deze manier hoef ik geen moment meer stil te staan bij wat ik die dag moet dragen. Het is gewoon praktisch. Oké, misschien ben ik soms een beetje fanatiek wat dat aangaat. Ik heb trouwens op dit moment ook alle kerstcadeaus al klaarliggen. Het duurt nog vijf maanden voor kerst en al het werk is al gedaan. Alleen de foto voor onze kerstkaart moet nog worden gemaakt, maar ik heb de plek al uitgezocht. De adressen zitten al op stickers, alles ligt klaar.’

‘Ik ben altijd al zo geweest, ben namelijk opgevoed door iemand die ook zo is. Mijn moeder is precies hetzelfde, wat dat aangaat. Mijn familie is al aan deze eigenschap gewend en ik dring het niet aan ze op. Ik laat mijn dochter geen kledinglijsten aanleggen voor zomerkamp. Mijn dochter is trouwens het tegenovergestelde van mij. Maar dat maakt niet uit, het is haar leven. Zo hoeft niet zo te zijn als ik, ze moet gewoon zichzelf zijn.’

 

Met Halloween H20 in de bioscopen, het gezinsleven en haar jongste passie – het schrijven van kinderboeken – vindt Curtis het tijd geworden voor een volgende stap in haar leven. ‘Binnenkort stop ik gewoon met acteren, dan ga ik simpelweg met pensioen. Dan kan ik kunnen terugkijken op een filmcarrière van twintig jaar en twee filmposters waarvan mijn naam boven de titel staat. De een met Halloween en de ander met Halloween: H20. Dan is de cirkel rond. Misschien roep ik als ik negentig ben nog steeds dat ik binnenkort uit de filmbusiness stap. Maar ik denk wel dat je eens moet stoppen. Ander word je karikatuur van jezelf. En er zijn maar weinig karikaturen die nog goed werk afleveren. Op dit moment kan ik alleen maar denken aan Jack Nicholson. Hij is een icoon, en zijn werk is fantastisch. Ik weet niet of ik genoeg talent heb om door te gaan als een karikatuur van mezelf. Ik weet ook niet of ik dat wel. Ik wil geen grapje worden. Vanmorgen bedacht ik me nog, misschien is dit de laatste film die ik doe. Wat een perfecte manier om te stoppen. Zowel de eerste als laatste film een Halloween. Ik heb voldoende dingen te doen: de kinderboeken en mijn tweejarig zoontje. Ik heb de komende veertien, vijftien jaar de tijd nodig om een jongetje op te voeden. Niks geen Hollywood meer, ik moet de little league honkbalwedstrijden van mijn zoon zien!’

“IQ

Dit artikel verscheen eerder in IQ 08 – oktober 1998