IQ

Meest sexy man ter wereld

De carriere van Brad Pitt loopt evenwijdig aan een opwaartse lijn. Vlak voor zijn afstuderen betrad hij het Hollywoodse bastion en speelde achtereenvolgens mee in soaps, commercials, commedyseries, televisiefilms en brak door in de bioscoop. En passant werd hij uitgeroepen tot de ‘Meest sexy man ter wereld’ en staat op het punt van trouwen. Een interview over vriendschap, liefde en terrorisme.

door Kel Koenen

‘Ik wil dingen doen, die ik niet eerder heb gedaan.’

Op het moment dat een acteur tien miljoen dollar per film kan vragen, heeft hij de eredivisie bereikt. Zo ook Brad Pitt. Met een verbazingwekkend gemak is hij toegetreden tot de superliga en handhaaft zich daar met ogenschijnlijk nog meer gemak. De 33-jarige acteur is nu te zien in The Devil’s Own, waarin hij de rol speelt van een IRA-terrorist. Later dit jaar komt Seven Days in Tibet van regisseur Jean Jacques Annaud, waarvan de opnames kort geleden zijn afgerond en onderhandelt hij voor de hoofdrol in een film over generaal Custer .

In de productie The Devil’s Own van Alan J. Pakula is Harrison Ford de tegenspeler van Pitt. Pitt speelde verder in producties van gerenommeerde regisseurs als A River Runs Through It van Robert Redford of Twelve Monkeys van Terry Gilliam, een film die Pitt zelfs een Golden Globe en Oscarnominatie opleverde. Pitt: ‘Iedere regisseur heeft zijn eigen stijl en beïnvloed de acteurs op hun eigen manier. In de tijd van A River Runs Through It was ik te onervaren om commentaar te geven op Redford. Hij is altijd een van mijn favorieten geweest. Ik denk dat hij een van de betere Amerikaanse vertellers is. Op de manier waarop hij dat verhaal vertelde, heeft hij ons zeker verheven. Hij heeft van mij gewoon een beter acteur gemaakt. Met Terry Gilliam zei ik als acteur op alles wat hij zei gewoon ‘all right Terry’. Hij heeft zo’n unieke visie en ik wist dat ik in goede handen was. Hij creeërt een interessant perspectief, dat je waarschijnlijk zelf nooit bedacht zou hebben. En met Pakula, kijk maar naar Klute of All the President’s Men. Hij heeft zoveel kennis en ervaring dat hij wel weet wat wel of niet werkt in een scene. We hebben continu gepraat over het verfijnen van de scenes. Over ieder moment en ieder detail. Hij is briljant, dankzij de jarenlange ervaring.’

Breed uitgemeten in de media werd de samenwerking tussen Pitt en Harrison Ford in The Devil’s Own. Beiden zouden te grote ego’s hebben om goed te kunnen functioneren op de set. Ze dachten alletwee dat ze waren binnengehaald om de hoofdrol te vervullen met de ander in een bijrol. Ook zou Pitt de set zijn afgestormd nadat er veranderingen in het script waren aangebracht. De acteur zelf haalt zijn schouders op over deze geruchten. ‘Ach, tussen Harrison en mijzelf ontstond echt een soort chemistry. We hebben de kans gehad om met elkaar op te trekken voordat de opnames begonnen en hebben doorgenomen hoe wij een boeiend verhaal en de twee personages optimaal konden creeëren. Harrison is altijd een van mijn favoriete acteurs geweest vanwege zijn integriteit en gezond verstand. Ik hou van hem op het witte scherm, omdat hij nooit in theatraal gedrag vervalt. Ik heb hem zelfs af en toe als voorbeeld genomen in bepaalde scénes en situaties. De samenwerking was gewoon goed.’

The Devil’s Own is het verhaal van de Ierse terrorist Rory Devaney (Pitt) die op de vlucht voor het Engelse leger de wijk neemt naar de Verenigde Staten. Onder het mom van uitwisselingsstudent kan hij bij de familie O’Meara in huis komen wonen. Tom O’Meara (Harrison Ford) is sergeant bij de New Yorkse politie en vader van het gezin met drie dochters. Hij is blij dat er eindelijk een man in het huis is gekomen met wie hij kan drinken en praten in de kroeg. Tussen de twee onstaat een hechte vriendschap. Terwijl de O’Meara’s denken dat Devaney op zoek is naar een baan, neemt hij contact op met een wapenhandelaar om diens dodelijke handel te kopen voor de strijd in Noord-Ierland. Met deze transactie raakt hij verwikkeld in een net van intriges en machtsvertoon. Wanneer zelfs het gezin O’Meara hierin wordt betrokken, begrijpt Tom dat er meer achter hun Ierse inwoner steekt dan ze dachten. Het verhaal houdt niet op bij het Ierse conflict alleen en kent ook diepere lagen over goed en kwaad.

Om zich te verdiepen in de complexe materie van de ‘troubles’, zoals het conflict eufemistisch wordt genoemd, heeft Brad Pitt veel erover gelezen en contact gehad met mensen uit Belfast. Pitt: ‘Ik heb echt veel research gedaan over het Ierse conflict. De problemen daar zijn al zo lang bezig dat je als buitenstaander het nooit helemaal kan begrijpen. Toen ik mij erin ging verdiepen was ik verbaasd hoe weinig ik eigenlijk wist over de strijd. Het verbaasde me ook hoe weinig de meeste Amerikanen ervan weten en hoe weinig informatie daadwerkelijk overkomt. Behalve de koppen in de kranten en de headlines op televisie zijn het meestal alleen de sensationele gebeurtenissen waarover men kan lezen. Het duurt al iets van driehonderd jaar en heeft direct betrekking op het leven van de mensen en de families die eronder geleden hebben.’

Ondanks de headlines en krantenkoppen wist hij maar weinig over de IRA. ‘Ik had geen echte vooroordelen, maar kende ze voornamelijk als terroristen. Van de achtergronden wist ik helemaal niets.’ En nu? ‘Ik begrijp het allemaal wat beter, maar het blijft complex. Om de IRA af te schilderen als terroristen en slecht is veel te zwart-wit, hoewel je wel hun methodes kan afkeuren.’ Om het Ierse accent beter onder de knie te krijgen, woonde Pitt zelfs een paar weken in Belfast. Een kans om de ‘troubles’ van dichtbij mee te maken. ‘Ik zocht in principe naar een algemene lijn waarop ik mijn personage kon benaderen. Ik heb allerlei soorten mensen ontmoet, maar zou willen zeggen dat het onderliggende thema vooral leed was. Ik sprak met mensen uit beide kampen en met mensen die een meer onbevooroordeelde mening hebben, maar het sleutelwoord is leed. Dat kon je in hun ogen zien.’ Toch was er een lichtpuntje te zien tijdens zijn verblijf in Noord-Ierland. ‘Je kon merken dat het vredesproces in volle gang was. Veel mensen liepen buiten rond op straat liepen en in het algemeen hadden de mensen weer hoop gekregen. Het was behoorlijk vrij in de tijd dat ik er was.’ Ondanks de ontspannen situatie in Belfast maakte het verblijf een en ander bij hem los. ‘Ik moest me inleven in hun situatie, want dat is mijn werk. Ik kan me niet voorstellen hoe het voelt om familie te verliezen en leef met iedereen mee die dat is overkomen. De verhalen van mensen uit allebei de kampen zijn echt afgrijselijk.’

Hoewel The Devil’s Own als film geen partij kiest in het Ierse conflict, kwam er van een paar Britse parlementariers het verwijt dat de film slechts een kant van de zaak belicht. Zo ziet Pitt het niet, maar begrijpt het wel. ‘Toen we aan dit project begonnen, wisten we dat de emoties hoog konden oplopen. En hoe we de film ook brengen, er zullen altijd mensen zijn die het anders opvatten. Voor mijn eigen rol wilde ik een personage die gevangenzat in een oorlogssituatie. Als ik mijn werk goed heb gedaan, maakt het niet uit aan welke kant van welke oorlog dan ook hij is geplaatst. Ze vinden het onbegrijpelijk dat wij een IRA-terrorist met sympathieke trekken neerzetten, hij had gewoon een woedende fanatiekeling moeten zijn. Terwijl ook het type bestaat die niet beter weet, enerzijds is hij verzeilt geraakt in deze situatie, terwijl hij aan de andere kant worstelt met zijn daden. Ik weet zeker dat ik ook zo zou zijn in een dergelijke situatie. En daar komt bij dat deze film voornamelijk gaat over mensen en hun relatie tot elkaar. Het Ierse conflict is in The Devil’s Own meer een achtergrondverhaal. Het had iedere andere burgeroorlog, waar dan ook kunnen zijn.’

Op de eerste draaidag al besefte Brad Pitt al dat het een andere film zou worden dan hij aanvankelijk had gedacht. Waarom was hij toch zo enthousiast over dit project? Pitt: ‘Ik las het script ongeveer vijf of zes jaar geleden en had ik gut reaction, een soort buikgevoel. Ik vond het een goed script. Ik weet niet precies hoe ik het moet uitleggen, maar het ging over een jongeman die wegloopt naar de Verenigde Staten. Zo’n verhaal is ongetwijfeld al meerdere malen verfilmd en bleef ook toen op plank liggen. De ideeen, afkomstig van Alan Pakula, maakten de basis van de film meer gedegen, zoals in oude westerns. Twee sterke persoonlijkheden met eigen principes worden geconfronteerd met elkaar. Door hun totaal verschillende achtergrond en overtuiging zou hun relatie eindigen in een conflict. Dat vond ik dus nog beter.’
Toch werd wel degelijk het script gewijzigd tijdens de draaidagen. ‘Daar waren we allemaal verantwoordelijk voor. We vormden een denktank op dagelijke basis, een zware manier om een film op te nemen. Maar goed, ik ben tevreden met het uiteindelijke resultaat. En daar gaat het om.’

Pitt is een acteur die een aantal karakteristieke keuzes heeft gemaakt. Hoewel hij veel vaker in commerciële films had kunnen spelen de afgelopen paar jaar, koos hij bijna uitsluitend voor onafhankelijke films. Daarnaast koos hij ook regelmatig voor kleinere bijrollen. Zelf vindt hij dergelijke analyses maar overdreven. ‘Toen bekend werd dat ik een kleine rol wilde spelen in Twelve Monkeys, vond men ‘dat een onverstandige stap en dat een aankomende superster gewoon hoofdrollen moest blijven spelen’. ‘Bullshit,’ zegt hij nadrukkelijk. ‘Ik snap niet waarom andere acteurs niet van kleine rollen houden. Maar ik observeer die grote namen en krijg dan de indruk dat ze alleen maar films uitzoeken binnen een bepaald format dat het publiek van hen verwacht. Of dat de studio denkt dat het een goede stap is voor je carriere.’ Pitt zelf denkt er duidelijk anders over. ‘Ik vind kleine rollen afwisselend en makkelijk, daarnaast heb ik absoluut geen haast. Zoals mijn carriere nu gaat, loopt het prima.’ Hij heeft dan ook weinig reden tot klagen.

William Bradley Pitt werd geboren in een klein plaatje in Oklahoma op 18 december 1963. Vlak na zijn geboorte verhuisde de familie Pitt naar Springfield, Missouri. Zijn ouders, zijn drie jaar jongere broertje en vijf jaar jongere zusje wonen daar nog steeds. Hoewel zijn ouders niet bijzonder rijk waren, heeft hij een normale jeugd gehad. Hoe kan het ook anders als lid van een hecht archetypisch gezin in het Midwesten van de Verenigde Staten. Vader Bill en moeder Jane Pitt waren trouwe volgelingen van de Baptistenkerk en voedden hun kinderen op volgens stricte normen en waarden. Dat resulteerde in een veilige en zorgenloze opvoeding van de kinderen in een stabiele omgeving. Pitt verklaarde tegen People Magazine dat ‘zijn ouders zijn grootste voorbeelden waren’. Er was geen trauma over een scheiding en het gezin verhuisde niet door het hele land in de hoop het geluk te vinden. Daarnaast kwamen de opgroeiende kinderen Pitt niets tekort. Springfield, Missouri is zo’n stadje waar het ‘echte’ Amerika woont. Af en toe kwam hij met zijn ouders in conflict over de religie van het gezin. Hoewel Bill en Jane zeker geen zwarte kousen waren, verlangden ze wel van hun kinderen dat deze naar de kerk gingen. Later verklaarde Brad Pitt dat hij wel voordelen zag in de Baptistenkerk, maar dat was nadat hij had ontdekt dat het prettig was om in het middelpunt van de belangstelling te staan. Sinds zijn zesde jaar zat hij dan ook in het kerkkoor en daar viel hij de kerkgaande gemeente al op door zijn gezicht expressief te gebruiken.
Ook een factor van stabiliteit was de Kickaboo High School, de middelbare school in Springfield. Hij was een meer dan gemiddelde student, die ook volop deelnam aan buitenschoolse activiteiten als zingen en het scholierenparlement. Volgens zijn biograaf was hij zich ook toen al volop bewust van zijn fysieke aantrekkelijkheid door regelmatig mee te doen aan competities als ‘Best geklede scholier’.

Toch was de zes jaar middelbare school niet alleen maar rozengeur en manenschijn; hij had af en toe ruzie en vocht zelfs een keer met een docent. Vanwege dat incident werd hij bijna van school gestuurd. Zijn roep om publieke belangstelling leidde ook tot de oprichting van het bandje The brief Boys. Een schoolgenootje herinnert zich dat de jongens Beach Boys-nummers zongen in hun ondergoed. Volgens haar was dat ongetwijfeld een idee van Pitt ‘want hij hield ervan om met zijn lichaam te koop te lopen’. Voor een all-American jongen neemt sport een belangrijke plaats in, hoewel Pitt met de schooltoneelstukken veel fanatieker was dan honkbal. Veel indruk maakte zijn acteerprestaties nog niet, hij werd meestal gecast voor bijrolletjes. Desondanks speelde hij ieder jaar wel mee in het stuk en deed de eerste ervaring op met comedy, drama en zelfs musicals. Een andere grote passie was de bioscoop en muziek. Hoewel hij nog geen idee had over zijn verdere carriereplannen, genoot hij van films en filmsterren. Tegen het filmblad Premiere bekende hij ‘dat met name Saturday Night Fever grote indruk had gemaakt’. ‘En dan niet vanwege het dansen, maar vooral door de straatcultuur.’ Ook Robert Redfords drama Ordinary People en Planet of the Apes waren favoriet bij Pitt.

Op school was hij populair, met name bij het andere geslacht. Sinds jonge leeftijd al had hij over de belangstelling van meisjes zeker niet te klagen. Zijn allereerste vriendinnetje Sara deelde ook de passie voor film en de verkering was zo sterk dat Pitts’ ouders in de veronderstelling verkeerden dat de twee met elkaar zouden trouwen. Maar Pitt had veel vriendinnetjes. ‘Het kostte hem ook geen moeite,’ vertelt Pam Senter in een biografie. ‘Sterker nog, hij hoefde er niets voor te doen, de meisjes wierpen zich als het ware aan zijn voeten, maar hij brak alle harten. Dat is gewoon zoals hij is, dat deed hij niet expres. Hij was zeker niet losgeslagen, daarvoor hielden zijn ouders hem goed in de gaten.’

Na de middelbare school stond het vast dat hij naar de universiteit zou gaan. Zijn cijfers waren goed, dus was het een logische stap voor een opgroeiende jongen uit een middenklasse-gezin. Tijdens de overgang van tiener naar twintiger begon Brad Pitt anders tegen de wereld en zijn omgeving aan te kijken. Hij kreeg twijfels over het geloof van zijn ouders en vond Springfield benauwend worden. De wereld is groter dan Springfield alleen en hij wilde de wereld ontdekken. Zijn eerste stappen over de globe waren bescheiden. Hij schreef zich in aan de Universiteit van Missouri en vertrok, driehonderd kilometer verderop om journalistiek te studeren. Ondanks de zucht naar onafhankelijkheid werd hij lid van studentencorps Sigma Chi en ging ook in het corpshuis wonen. Ontsnapt aan de invloed van zijn ouders is het feest, maar Pitt is conscientieus genoeg om ook veel aandacht aan de studie te schenken. Met zijn studie wilde Pitt wel ‘iets doen in de reclame’, maar echt concrete ideeën over zijn toekomst had hij niet. Naarmate zijn studie vorderde, kwam ook het besef dat het toch niet helemaal was wat hij wilde. Steeds vaker kwam hij in aanvaring met zijn conservatieve docenten, die een groot aantal van zijn creatieve ideeën afkeurden.

Uiteindelijk besloot hij, twee weken voordat hij zou afstuderen in 1986, om zijn leven aan de universiteit af te breken en naar Hollywood te rijden. Tijdens zijn trip dwars door de Verenigde Staten wist Pitt het zeker. Hij had een goede keus gemaakt. ‘Ik was enorm opgelucht. Ik had een goede tijd aan de universiteit, maar zo vlak voor het afstuderen ging of iedereen trouwen of een baan zoeken. Dat waren de twee dingen die ik absoluut niet wilde.’

Al meer dan een eeuw heeft Hollywood een magische aantrekkingskracht gehad op mensen die het er willen maken. Om dan vervolgens de rest van hun leven te slijten als kelner, chauffeur of fabrieksarbeider met hun ambities om acteur, regisseur of scenarist te zijn ver weggestopt. Slechts enkelen lukt het om door te dringen tot de rangen van diegenen die hun ambities wel zagen omgezet in daadwerkelijk succes. Ook Pitt trad toe tot het leger van wannabee’s die werkzaam zijn in dienstverlenende beroepen, hopend op hun grote kans. Zijn eerste baan was het afleveren van koelkasten aan studentenhuizen, vervolgens verdiende hij zijn geld met tele-marketing. Ondankbare banen, maar gaven Pitt wel de gelegenheid om op een normale manier in zijn levensonderhoud te voorzien. Het eerste baantje waarbij hij publiekelijk optrad was voor de fast food keten El Pollo Loco, waarbij hij als een grote gele kip het publiek verwelkomde in het restaurant in het centrum van Hollywood. Daarnaast werkte hij ’s avonds als stripper bij Strip-o-gram, een firma die strippers op bestelling aflevert op verjaardags-, of bedrijfsfeesten. Tegen Empire vertelde hij later dat ‘het leuk werk was’. In ieder geval was het de eerste, maar niet de laatste keer dat wildvreemde vrouwen kleren in de richting van de 22-jarige Pitt gooiden. Deze baan leverde hem in ieder geval een nuttige tip op. Eén van de klanten verwees hem naar Roy London, een acteercoach die onder meer ook Sharon Stone en Michelle Pfeiffer les had gegeven. Londons’ lessen wierpen al snel vruchten af: bij audities kreeg Pitt steeds vaker een tweede oproep wat begin 1987 leidde tot het figureren in de film Less than Zero naar het gelijknamige boek van Brett Easton Ellis.

Daarna was hij een figurant in No Man’s Land, een film met Charlie Sheen in de hoofdrol over autodieven in Los Angeles. Na amper zes maanden in Tinseltown kwam zijn eerste rolletje mét tekst. Niet op het witte doek, maar voor televisie. Hij was te zien in een aantal afleveringen van Dallas, waarin hij het vriendje speelde van één van de vrouwelijke hoofdrolspelers. Voor Dallas-buffs: actrice Shalane McCall was in de serie de dochter van Jenna Wade (Priscilla Presley).

Het rolletje in Dallas wordt gevolgd door meer televisiewerk. Hij krijgt een rolletje in de dagelijkse soapserie Another World en speelt een aflevering mee in de populaire comedyserie Growing Pains. In ieder geval is Brad Pitt hard bezig om zich zelf op de kaart te zetten van de castingbureau’s van Hollywood en is hij allang blij dat hij vanwege zijn acteerbaantjes de rekeningen kan betalen. Zijn verdere televisiewerk omvat nog een aflevering in 21 Jump Street en – op aanraden van zijn manager Phil Lobel – het spelen van gastrollen in de comedyserie Head of the Class. Ook was hij te zien in de serie Thirthysomething van Edward Zwick, die later met hem de film Legends of the Fall zou maken. Met een akelig gemak was Pitt opgeklommen van jongen zonder enige ervaring tot een televisiehoofd met een aantal soaps en comedyseries op zijn palmares. Hij is klaar voor de volgende stap.

Volgens zijn adviseurs moet hij proberen in films te komen, maar het eerste project dat op zijn pad komt, is de televisiefilm A Stoning in Fulham Country. Dan volgen een aantal films die rechtsstreeks uitkomen op video in het genre horror en tienerfilms. Pitt krijgt vaak de rol van tiener, omdat hij er veel jonger dan zijn 26 jaar. Buiten zijn rolletjes in de comedy-series, soaps en Dallas ziet Europa hem uitgebreid in een commercial voor Levi’s spijkerbroeken. Behalve de spijkerbroek was het vooral een manier om zichzelf te promoten. Zijn verschijning in de reclamespot ontlokte de zangeres Melissa Etheridge zelfs de uitspraak tegen Vanity Fair dat ‘hij zelfs lesbische vrouwen – zoals zijzelf – van seksuele geaardheid kon veranderen’.

Na nog een aantal televisiefilms, waaronder Too Young to Die met latere vriendin Juliette Lewis, kreeg Pitt een telefoontje om mee te doen aan de castingsessie voor een nieuwe film van Ridley Scott. Hij kreeg uiteindelijk de rol van JD in Thelma and Louise, waarbij hij als stelende lifter slechts een klein kwartier in beeld was, maar over zijn scenes met tegenspeler Geena Davis wordt in Hollywood tot op de dag van vandaag nog met ontzag wordt gesproken. De ‘6000 dollar orgasm’ bracht hem waar hij wilde zijn; een naam in Hollywood.

De eerste speelfilm, met Pitts naam bovenaan de titelrol, was Johnny Suede uit 1992. Een onafhankelijke film met een klein budget van een debuterende regisseur. Dan volgen verder in 1992 Cool World en A River Runs Through It van Robert Redford. Hoewel zijn auditie mislukte, koos Redford toch voor Pitt ‘omdat Brad hem aan hemzelf deed denken toen hij jonger was’. Hierna wilde hij iets anders en dat werd Kalifornia. Pitt speelt hierin de rol van moordenaar die samen met zijn vriendinnetje en twee anderen de snelwegen onveilig maakt. Zijn vrouwelijke tegenspeler in deze film was Juliette Lewis, zijn vriendin buiten het witte doek. Na Kalifornia volgt True Romance en het epische Legends of the Fall samen met sir Anthony Hopkins en Julia Ormond. Na deze film is Pitts kostje definitief gekocht in Hollywood.

In 1994 volgt dan Interview with the Vampire met Tom Cruise en Christian Slater. Seven wordt het onverwachte kassucces van 1995. De hele wereld wil zien hoe Pitt als jonge- en Morgan Freeman als oudere detective de jacht openen op een seriemoordenaar. Tijdens de opnames van deze film ontmoet hij de actrice Gwyneth Paltrow. In 1995 speelt hij ook nog in Twelve Monkeys, waarvoor hij vorig jaar een Golden Globe in ontvangst mocht nemen. Sleepers en The Devil’s Own completeren het lijstje van inmiddels uitgebrachte films.

In 1995 riep People Magazine hem uit tot ‘Meest sexy man ter wereld’. Deze vijf woorden bevestigden de status die Pitt inmiddels had bereikt en leverden enorm veel publiciteit op. Daardoor werd hij ook beschouwd als publiek bezit. Overal waar hij komt, ontstaat er een ‘Pitt-mania’. En dat terwijl de acteur net de liefde van zijn leven had gevonden.

Al z’n hele leven heeft Pitt niet te klagen over de aandacht van vrouwen. Sinds zijn eerste maanden als acteur wordt hij al regelmatig ook prive gezien met de vrouwelijke tegenspeelsters. Actrice Shalane McCall, die ook in de serie Dallas zijn vriendinnetje speelt, is zijn eerste officiele relatie. Hoewel het al met al zes weken duurt, geniet Pitt van de aandacht van de media die aan het paar wordt besteed. Wanneer hij een aantal maanden later een paar keer in de comedyserie Head of the Class speelt, ontmoet hij daar hoofdrolspeelster Robin Givens. Givens is de ex-vrouw van bokser Mike Tyson en de scheiding was net definitief. Givens en Pitt hebben een half jaar lang een relatie en weer worden ze uitgebreid gevolgd in de media.

In 1990 ontmoet de 26-jarige Pitt op de set van Too Young to Die de zestienjarige Juliette Lewis. Deze dochter van acteur Geoffrey Lewis was al sinds haar twaalfde jaar regelmatig te zien in films en televisieseries. Als de opnames van de film zijn afgelopen, betrekken de twee een bungalow in Los Angeles. Ze verbazen Hollywood met hun relatie, niet zozeer vanwege het leeftijdsverschil, maar ook vanwege de verschillende karakters. Na drie jaar beeindigt Pitt de relatie. Het paar ziet elkaar erg weinig, omdat ze allebei druk bezig zijn met verschillende films. Daarnaast wil Lewis graag trouwen en is Pitt daar nog niet aan toe.

Op de set van Seven ontmoet Pitt zijn filmvrouw, gespeeld door Gwyneth Paltrow. Ook een dochter van een actrice en een producent en ook is ze bijna tien jaar jonger dan Pitt. Het blijkt liefde op het eerste gezicht te zijn. En nog steeds. Voor de mate van zijn liefde voor Gwyneth heeft Pitt maar een woord: ‘Pussy whipped’.

Trouwplannen hebben ze, de vraag is al gesteld maar bijzonderheden blijven prive. Pitt: ‘Ik had al vaker gelezen dat ik haar een aanzoek had gedaan, terwijl dat zeker niet waar was. Ik wilde haar wel het aanzoek doen, maar toen stond in een krant dat ik haar gevraagd had te trouwen. Dat dwarsboomde mijn plannen en stelde ik het een paar dagen uit. Verdere details zullen altijd geheim blijven.’ Het paar heeft nog geen datum geprikt, omdat nog een aantal zaken moeten worden afgerond.

Een van die zaken is de film Seven Years in Tibet van regisseur Jean-Jacques Annaud. Pitt speelt de rol van Heinrich Harrer, een Oostenrijker die op reis gaat naar Tibet en daar wordt gevormd door de cultuur die hij tegenkomt. Iets heel anders dan The Devil’s Own en ook anders dan een film over Generaal Custer.

Bewust? Pitt: ‘Nadat een film af is, wil ik iets proberen wat ik nog niet eerder heb gedaan. Soms weet ik welke richting ik dan heen wil en soms lees ik een script dat mij een bepaalde richting uit laat gaan. Maar ik werk altijd maar aan één klus tegelijk, simple as that. Het is absoluut geen bewuste keus om een project te vermijden, maar ik doe gewoon niet graag hetzelfde twee keer.’

“IQ

Dit artikel verscheen eerder in IQ 02 – mei 1997